ⓘ Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca

                                     

ⓘ Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca

Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca – włoski uniwersytet niepubliczny założony w Mediolanie w 1921. W 2007 na jego 14 wydziałach, umiejscowionych w Mediolanie, Brescii, Piacenzy-Cremonie, Rzymie i Campobasso kształciło się 42 388 studentów.

W strukturę uniwersytetu włączonych jest dziewięć ośrodków medycznych: szpitale, medyczne instytuty badawcze i kliniki m.in. rzymska poliklinika Gemelli.

Organizacją założycielską uczelni był Instytut "Giuseppe Toniolo”.

                                     

1. Historia

W 1919 osobistości mediolańskiego świata kulturalnego i religijnego − Agostino Gemelli, Ludovico Necchi, Francesco Olgiati, Armida Barelli oraz Ernesto Lombardo − założyli Instytut Studiów Wyższych "Giuseppe Toniolo”, który następnie miał stać się ciałem założycielskim Uniwersytetu Katolickiego. Instytut zyskał aprobatę ministra edukacji Benedetto Croce 24 czerwca 1920. W ślad za decyzją państwową szła zgoda papieża Benedykta XV.

Siedzibę nowego ateneum przy via SantAgnese 2 otwarto oficjalnie 7 grudnia 1921. Otwarcia dokonał kard. Achille Ratti, późniejszy papież Pius XI. Pierwszymi działającymi wydziałami były wydziały filozofii i nauk społecznych. W 1923 otwarły swe podwoje wydziały literatury i prawa. Statut instytutu został zyskał aprobatę rządową, otrzymując tym samym prawo do nadawania tytułów naukowych 2 października 1924. W 1926 z wydziału prawa wyodrębnione zostały wydziały nauk politycznych, ekonomicznych i handlu. W 1932 przeniesiono siedzibę uniwersytetu do byłego klasztoru, sąsiadującego bezpośrednio z bazyliką św. Ambrożego. W 1936 powstał wydział edukacji, dziś nauk pedagogicznych.

Po II wojnie światowej, w 1947, powstał wydział ekonomiczny i handlu z dwoma sekcjami: dzienną i wieczorową. Wydział ten w krótkim czasie stał się najważniejszą jednostką uniwersytetu, na którym studiuje największa liczba studentów. W obecności prezydenta republiki Luigiego Einaudiego wmurowano w 1949 pierwszy kamień pod budowę siedziby wydziału rolniczego w Piecenzy. Wykłady na tym wydziale rozpoczęto w 1952.

W 30 lat po założeniu uczelni w 1958 otwarto w Rzymie wydział medycyny i chirurgii. Do jego powstania przyczynił się jeden z założycieli uniwersytetu lekarz o. Agostino Gemelli OFM. W 1965 otwarto w Brescii nową siedzibę wydziału pedagogicznego, w 1971 wydział matematyki, fizyki i biologii. W latach 90. XX w. powstał wydział bankowości. W 1991 zainaugurowano wydziały filologiczne w Mediolanie i Brescii. Pod koniec lat 90. powstały wydziały psychologiczny i techniki.

W 2000 uniwersytet założył trzynaście centrów kulturalnych w różnych regionach Włoch. W instytutach tych, dzięki współpracy z wydziałami, zaoferowano możliwość uzyskania dyplomów studiów wyższych. Centra te zajęły się organizacją badań w terenie, kursów formacyjnych na różnych poziomach oraz edukacją. W 2001 powstał wydział socjologii.

W 2002 w Campobasso w regionie Molise powstała piąta siedziba uniwersytetu z centrum badań biomedycznych. Kamień węgielny pod budowę siedziby uniwersyteckiej poświęcił 19 marca 1995 papież Jan Paweł II.

W 2004 przebudowano poliklinikę Gemelli w Rzymie. Nowy kompleks szpitalny stał się jednym z najnowocześniejszych tego typu w Europie. Przy projektowaniu architektury i wyborze rozwiązań konstrukcyjnych kierowano się ideą zmniejszenia kosztów eksploatacji budynków.

W tym samym roku władze uczelni uzyskały pozwolenie na przebudowę byłych koszar sąsiadujących z główną siedzibą uniwersytetu. Plany obejmują wzniesienie dużych parkingów i innych budowli, które w przyszłości mają stać się częścią mediolańskiego kampusu. W 2007 zainaugurowano niezależny od mediolańskiego wydział psychologii w Brescii. Uniwersytet zakupił też część dawnego seminarium duchownego w tym mieście.

                                     

2. Główna siedziba uniwersytetu

W 1929 rozpoczęto prace nad przebudową dawnego klasztoru augustiańskiego w Mediolanie. Autorem projektu był Giovanni Muzio, pracami budowlanymi kierował inżynier Pier Fausto Barelli. Przebudowę ukończono w 1949.

Jako pierwsze oddano krużganki Bramantego stanowiące integralną część kompleksu klasztornego św. Ambrożego. Zabiegi restauracyjne zostały poddane ostrej krytyce. Kolejnymi oddanymi budynkami siedziby uniwersytetu były oficyna głównego wejścia, siedziba biura oraz kaplica uniwersytecka wł. Cappella Maggiore. W latach 1933-1934 dobudowano Collegio Augustinianum z częścią zarezerwowaną dla seminarzystów, tzw. Ludovicianum. W 1937 oddano Collegio Marianum. Ostatnim dobudowanym do pierwotnej struktury klasztoru budynkiem była stołówka w 1949.

                                     

3. Rektorzy

W swojej wieloletniej historii Uniwersytet Katolicki w Mediolanie miał siedmiu rektorów:

  • Francesco Vito 1959-1965
  • Sergio Zaninelli 1998-2002
  • Ezio Franceschini 1965-1968
  • Giuseppe Lazzati 1968-1983
  • Agostino Gemelli 1921-1959
  • Lorenzo Ornaghi 2002-2012
  • Adriano Bausola 1983-1998
  • Franco Anelli od 12 grudnia 2012
                                     

4. Wydziały

Uniwersytet posiada obecnie 14 wydziałów:

  • nauk prawnych Piacenza-Cremona
  • ekonomiczny
  • filologiczny i literatury obcej Mediolan i Brescia
  • filologiczny i filozoficzny Mediolan i Brescia
  • nauk medycznych Rzym i Campobasso
  • bankowości Mediolan
  • psychologii Mediolan i Brescia
  • nauk społecznych Mediolan i Brescia
  • pedagogiczny Mediolan, Brescia i Piacenza
  • nauk prawnych Mediolan, Piacenza
  • rolniczy Piacenza-Cremona
  • nauk politycznych Mediolan
  • matematyki, fizyki i biologii Brescia
                                     

5.1. Znani absolwenci i profesorowie Gospodarka i finanse

  • Angelo Caloia − absolwent i wykładowca, były dyrektor Banku Watykańskiego
  • Giacomo Campora − absolwent, doradca finansowy Allianz Bank
  • Gabriele Del Torchio − absolwent, w zarządzie Ducati Motor Holding
  • Edilio Rusconi − absolwent, założyciel i dyrektor Rusconi Editore
  • Siro Lombardini − absolwent i wykładowca, dyrektor Banca Popolare di Novara
  • Enrico Mattei − absolwent, założyciel i dyrektor Eni
  • Giovanni Bazoli − wykładowca, prezes Intesa Sanpaolo
  • Nicola Trussardi − absolwent, przedsiębiorca i projektantka mody
  • Roberto Poli − wykładowca, dyrektor Eni
  • Pasquale Cannatelli − absolwent, w zarządzie Fininvest
  • Dino Piero Giarda − absolwent i wykładowca, dyrektor Banca Popolare Italiana
                                     

5.2. Znani absolwenci i profesorowie Dziennikarstwo

  • Monica Maggioni − wykładowca, dziennikarka
  • Alfonso Signorini − absolwent, dziennikarz telewizyjny
  • Irene Pivetti − absolwentka, dziennikarka, przewodnicząca włoskiego parlamentu
  • Benedetta Parodi − absolwentka, prezenterka telewizyjna
  • Aldo Maria Valli − absolwent, dziennikarz watykanista
  • Vincenzo Mollica − absolwent, dziennikarz i pisarz
  • Cristina Parodi − absolwentka, dziennikarka telewizyjna


                                     

5.3. Znani absolwenci i profesorowie Kultura

  • Valerio Massimo Manfredi − wykładowca, archeolog i pisarz
  • Giovanni Reale − absolwent i wykładowca, filozof
  • Giulio Salvadori − wykładowca, krytyk i poeta
  • Lodovico Barassi − wykładowca, prawnik
  • Vanni Scheiwiller − absolwent, wydawca
  • Giuseppe Pontiggia − absolwent, pisarz
  • David Maria Turoldo − absolwent, poeta
  • Roberto Busa SJ − wykładowca, językoznawca
                                     

5.4. Znani absolwenci i profesorowie Polityka

  • Oscar Luigi Scalfaro − absolwent, prezydent Włoch
  • Filippo Maria Pandolfi − absolwent, minister gospodarki
  • Ciriaco De Mita − absolwent i wykładowca, premier Włoch
  • Angelino Alfano − absolwent, minister sprawiedliwości
  • Romano Prodi − absolwent, premier Włoch, przewodniczący Komisji Europejskiej
  • Giuseppe Fioroni − absolwent i wykładowca, minister edukacji
  • Giovanni Spagnolli − absolwent, przewodniczący parlamentu
  • Roberto Formigoni − absolwent, prezydent Lombardii
  • Amintore Fanfani − absolwent i wykładowca, premier Włoch
  • Ombretta Fumagalli Carulli − absolwentka i wykładowca, minister zdrowia
  • Gerardo Bianco − absolwent i wykładowca, prezes Włoska Partia Ludowa
  • Leonilde Jotti − absolwentka, przewodnicząca parlamentu
  • Giovanni Maria Flick − absolwent, minister sprawiedliwości
  • Gianfranco Miglio − wykładowca, senator
  • Tiziano Treu − absolwent i wykładowca, pracy i ochrony socjalnej
  • Beniamino Andreatta − absolwent i wykładowca, minister skarbu i spraw zagranicznych
  • Maria Pia Garavaglia − absolwentka, minister zdrowia
  • Michela Vittoria Brambilla − absolwentka, minister ds. turystyki


                                     

5.5. Znani absolwenci i profesorowie Inne

  • Paolo Sardi − absolwent, kardynał
  • Raffaele Forni − absolwent, nuncjusz apostolski
  • Angelo Scola − absolwent, kardynał
  • Luigi Maria Verzé − absolwent, założyciel i dyrektor szpitala San Raffaele, rektor Uniwersytetu Vita-Salute San Raffaele wł. Università Vita-Salute San Raffaele
  • Luigi Pasinetti − absolwent i wykładowca, ekonomista, profesor Uniwersytetu w Cambridge
  • Julián Carrón − wykładowca, lider Comunione e Liberazione
  • Gherardo Colombo − absolwent, sędzia
  • Attilio Nicora − absolwent, kardynał
  • Roberto Vecchioni − absolwent, piosenkarz
  • Zeno Saltini − absolwent, ksiądz, założyciel wspólnoty Nomadelfia
  • Ignazio Marino − absolwent i wykładowca, chirurg, senator
  • Aldo Grasso − absolwent i wykładowca, krytyk telewizyjny
  • Luigi Giussani − wykładowca, założyciel Comunione e Liberazione