ⓘ Danaił Nikołaew

                                     

ⓘ Danaił Nikołaew

Danaił Conew Nikołaew – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, dwukrotny minister wojny Carstwa Bułgarii, nazywany patriarchą armii bułgarskiej.

                                     

1. Życiorys

Syn Nikoły i Darii. Po ukończeniu gimnazjum bułgarskiego w Bołgradzie w 1871 wstąpił do armii rosyjskiej i służył w Mińsku. W 1875 ukończył szkołę wojskową dla oficerów piechoty w Odessie, a następnie służył w Kiszyniowie. W 1876 złożył podanie o zwolnienie ze służby wojskowej. Urlopowany, przedostał się na Bałkany i wziął udział w wojnie serbsko-tureckiej. 6 października 1876 wziął udział w bitwie pod Gamzigradem. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878 dowodził kompanią ochotników bułgarskich. Uczestniczył w bitwach o Szipkę i pod Szejnowem. W bitwie o Szipkę został ranny. W lipcu 1876 awansowany na stopień podporucznika armii rosyjskiej, a rok później na stopień porucznika.

W 1880 objął stanowisko dowódcy 1 kompanii płowdiwskiej, a wkrótce potem objął dowództwo nad milicją Rumelii Wschodniej. W 1883 awansowany na stopień majora. Odegrał kluczową rolę w czasie zjednoczenia Księstwa Bułgarii z Rumelią Wschodnią doprowadzając do usunięcia generalnego gubernatora Rumelii. 11 września 1885 awansowany na stopień podpułkownika. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej należał do nielicznej grupy starszych oficerów, którzy pozostali w Bułgarii. Początkowo dowodził Korpusem Wschodnim, a po bitwie pod Sliwnicą objął dowództwo Korpusu Zachodniego, który przeprowadził ofensywę w kierunku Pirotu. Odznaczony Orderem Waleczności wojnę zakończył w stopniu pułkownika.

Pod detronizacji księcia Aleksandra I Battenberga, Nikołaew objął tekę ministra wojny w gabinecie Wasiła Radosławowa. W 1887 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich. Na jego rozkaz jednostki wojskowe, które brały udział w buncie zostały rozwiązane, a ich sztandary spalone. Po wyborze Ferdynanda I na księcia Bułgarii, Nikołaew podał się do dymisji jako minister wojny i został doradcą księcia d.s. wojskowych. W 1891 awansowany na pierwszy stopień generalski. W latach 1893-1897 w rezerwie, zaangażował się w działalność polityczną na rzecz Macedonii. W 1897 powrócił do armii i objął stanowisko adiutanta generalnego Ferdynanda I.

16 stycznia 1908 ponownie stanął na czele resortu wojny w gabinecie Petyra Gudewa i zajął się przygotowaniami armii bułgarskiej do nadchodzącej wojny z Turcją. 22 września 1908 był jednym z sygnatariuszy manifestu o niepodległości Bułgarii. W 1909 jako pierwszy oficer armii bułgarskiej został awansowany na stopień generała piechoty. W czasie wojen bałkańskich był komendantem garnizonu w Jambole.

Był żonaty żona Radka, miał syna Nikołę podpułkownika armii bułgarskiej, ofiary zamachu w Cerkwi Świętej Niedzieli. Imieniem generała Danaiła Nikołaewa nazwano bulwar w Sofii i jedną z ulic w Płowdiwie.

                                     

2. Awanse

  • pułkownik Полковник 1885
  • sztabskapitan штабс-капитан 1880
  • generał major Генерал-майор 1891
  • porucznik Поручик 1877
  • generał porucznik Генерал-лейтенант 1900
  • generał piechoty Генерал от пехотата 1909
  • podporucznik Подпоручик 1876
  • podpułkownik Подполковник 1885
  • major Майор 1883
                                     

3. Odznaczenia

  • Order Osmana 1 st.
  • Order Świętego Jerzego Rosja
  • Order Orła Białego Serbia
  • Medal Waleczności Serbia
  • Order Świętej Anny III stopnia z mieczami
  • Order Waleczności 1. i 2. st. II klasy
  • Order Świętego Aleksandra z brylantami I stopnia
  • Order Świętych Cyryla i Metodego
  • Order Medżydów 1 st. z brylantami
  • Order Daniły I Czarnogóra
  • Order Gwiazdy Rumunii z mieczami